Deniz Bora KOÇAK

On iki mevsim yazdım adını duvarlara, kağıtlara. Tam kış kapıya dayandı dedim, yaz diye sen geldin. Ne bir gün yağmurlarda estin üzerime, ne karda rahatsız ettin. Öyle geldin işte, içimdeki buz dağını eritircesine.

Sıfır kadar gereksiz bir o kadarda tektim. Sen ben ! ben ! derken. Ben biz ulan ille de biz derdim. Tam bağımsız kalp olalım isterdim.

Kokun santim santim odanın her yerinde. Sanki kaybolmuşta , gelecek bir beni bulmuş gibi. O son lafların tenimin her yerinde. Sanki dokunacak başka bir yer yokmuş gibi.

Geçen geceden kalma sigara külleri, izmaritleri. Bir tutam burukluk ve bunların üzerine, biraz sarhoşluk Kan revan susmuş diller, ölüm bile üşüyor bu gece. Birazda derin bir kesik kemiklerimin içinde.

Bu sensiz ilk gün değil, ilk uyuyamadığım gece değil. Gece iki, son satırlarım kelebek olmama. Belki orada uçarız, orada mutluluğa. Bir gün seversin, sonra gidersin belli ki.