Erçağ AKARCA

Gölgelerin boşluğunda gizlenirken sisli bedenler, Kurtuldu bir ayna köhne evlerin gergefinden, Bir mimozanın bıkkınlığı karıştı aynanın özüne, Ayna kalktı ayağa,yapay bir cesaret verdi insanların tözüne,

Yel değirmeninin sesiyle örttüğü dünya, Bir yelin buğusuyla akşamlara sarktı, Yok oldu sanki var olmayanlar bu hengâmede, Soluklar çocuk masumiyetinden bir yetişkinin hüznüne aktı,

Kargaşanın ortasında bir yalnızlık sallanır, Ahûların salındığı ovalara hasretle bakar âşıklar, Kaldırımların ortasında bir boşluksuzluk saklanır, Kimsesini balkonlarda bırakmış,kimsesizlikte kalmış,

Menbaı olmayan bir bekleyiş gölgelerimizden geçerken, Bir kırlangıç yuvası bakardı bize çok uzaklardan, Bir köyün kırlangıçsızlğı pınarların başından sarkardı, Derelerin gövdesinde büyüyen çocuklar sarkardı sözlerimizden,

Düşürdük maviliklerde koşan bir çocuğun yüreğine çığlıkları, Renksiz bir soluksuzluk ayininde kaybettik umutlarını, Şamdansız bir mevsimde yakmıştı bakışlarını, Sırlanan yolların dönemecinde savrulmuştu sessizliği,

Solgun karartılarla bir güneşin yalnızlığı batmakta duvarlarda, Duvarlarda merdivenler kurulmuş,merdivenlerin gölgesinde ışıklar, Işıklar ki fani tüllerle örselenmiş bir gamdır, Işıklar ki çok çağrışımlı pencerelerden bakan insanlardır,

Rüzgârların arasından bir koşu görüyorum caddelerde, Rüzgârlardan kaçan ihtiyar evlere bakıyorum kaldırımlardan, Eksilmiş saçları evlerin gençliği kalmış iptidaÎ mekteplerde, Eskimiş bakışları şehrin ürkek çocuklarına kayıyor,

İnsanların yalnızlığa gittiği vakitlerde duraksadım, Bir kalabalık,kalabalıkların ortasında kalakaldım, Vuruyordu denizlerin humması fani karalara, Karalar nefes alıyorlardı en mahzun kıyılarda,