İsimsiz Şair
Şiirleri (349)
Ey Rüzgar
Ey rüzgar
Ne güzel okşuyorsun tenimi
Annenin şefkatle çocuğunu öpmesi gibi
Sen misin
Tek Gayem
Bir devlet gibi büyük karanlıklar,
Başına kötü işler kalan mazlumlar,
Bende alırım başımı sokaklarda ağlar,
Bakmadan yıldızlara geçer duvarlar.
O Gün
O gün yağmur yağıyordu
Sevginide alıp götürmüş
Şimşekler çakıyordu
Korkup sana sarılmak istedim
Annem
Beni güneş gibi ısıtan
Çiçek gibi kokan
Kelebek gibi renkli
Melek gibi iyi yürekli annem
Savaşlar
Çocukken bilmezdik
Ne savaşı, ne silahı
İnan görmek istemezdim
Çocukların öldüğü dünyayı
Özledim
Özlemim dağlar kadar
Özledim de neye yarar
Gözlerim seni arar
Neredesin yar
İlaç
Bana oldun yabancı
Bu ne büyük acı
Kalbimde var bir sancı
Yok mu bunun ilacı
Sensiz
Ellerim bomboş
Yokluğunda oldum sarhoş
Geçmek bilmeyen acı
Karnımda yapıyor sancı
Biz Bize Benzeriz
Biz bize benzeriz
Biz içimizdeki geceye pek şeniz
Yılmak tükenmek yok
Bitmeyenin ve başlamayanın sonunda
İçimdeki Güneşi Söndürdün
O gün öldüm, beni terk ettiğin gün.
Oysa ben seni kelimelerle tasvir edemeyecek kadar sevmiştim.
Aşkından hayal ile gerçeği ayırt edemez oldum.
Şuurumu kaybetmeme ramak kaldı içimdeki güneşi söndürdün.
İstenilen Geleceğin Şimdiki Zamanı
İnsanın bazen hiçbir şey yapası gelmiyor
Nefesini bile vermek istemiyor
Yanında o olmadan uzaklara dalıp gidiyor
Onun gözlerinin içinde kayboluyor
Sevmek
Herkes güneşi sevmez ki
Karanlığı özleyen var
Herkes aydınlık istemez ki
Geceyi bekleyen var
Hakkında
İsimsiz Şair ile ilgili henüz açıklama girilmemiş.