Mehmet Emin YURDAKUL

Küçük Vatandaşlarıma Baba oğul bir kaldırım üzerinden, Sert buzları çiğneyerek giderlerken, Baktılar ki bir tali‘siz küçük sefil,

“Arkadaş, “Ben bir küçük askerim: “Benim de damarımda o kan var; “Gözlerim o ateşle parıldar,

“Efendiler, kibrit kibrit.. Üç kutusu on para!.. “Merhametli Beyefendi! Annem hasta, ekmeksiz; “Alın bunu, kuzum bana on paracık verin siz!” Yavrucuğun o lepiska, gür saçları dağınık;

Demiştim ki, “Oh,bu yerde kendisiçün yok korku; “Artık onu ne hayvan yer, ne de böcek yaralar.” Bugün baktım beniz soluk, sarımtırak yapraklar; Uçup gitmiş o güzellik,o penbelik,o koku.

Bırak konsun, şu koskoca ormanlığın içinden Bîçâreye bir dikenli kara çalı çok mudur? O da tıpkı sizin gibi bir kânunla yaşarken Yeryüzünde onun da bir küçük hakkı yok mudur?

Gülüyordu: Mâvi göke, bulutlara, göllere; Gülüyordu: Minâreye, kiliseye, her yere; Gülüyordu: Akan suya, uçan kuşa, çiçeğe; Gülüyordu: Yangınlara, hançerlere, her şeye.

Diyorlar ki, “Bak, ne güzel dem çekiyor şu bülbül; “Bak, bir yerde yetişir mi, böyle bir has, sad-berk gül? “İkisinden birini seç, hangisi çok güzeldir? “Sana gül mü, şu bülbül mü kendisini sevdirtir?...