Mehmet KIYAT
Şiirleri (12)
Unutursa
Kuş uçmayı
tavşan kaçmayı unutursa
Yağmur ve tohum
toprağı unutursa
Savaş ve Ölüm
Yoksunluğun derin kuyusunda
Ölüm sesini yükseltiyor
Uslara kilitlenen susku
Emeği bıçağa yatırıp
Sarmaşıklar
Taşkınlığım
ey güzel coşkusu damarlarımın
Bilinmezliğin sessiz çiçeği
büyüyen kendi kendine
Kötülük Çarkına Tutunanlar
Güneşe kıçını dönmüş
Karanlığı yağlıyor durmadan
Ürkek
ve çizgisiz bir ses
Kimsesiz
Aymazlığın ölçütüdür savaş
açlığın soğuk yüzü
Acı çekmenin
yakınmalar
İsteksiz
Su baskınları
depremler
havada katran kokusu
Yüreklendirmekle büyümeyen gelecek
İpucu
Sonsuzluğun ipucunu buldum
yanına aldı bizi
Sabahın ağzına açılan kapılarda
kuşların sesiyle uyanan
Gülüşün
Yeni biçilmiş çim kokusu gülüşün
Irmakları yola düşüren özlem
Kan kırmızı sancısı yürek atışlarımın
Bakışlarının yargılayan sessizliği
Erinç
Bir taşkınlık gibi bekleyerek
geçip giden günler
Irmağın sesindeki yakarış
hışırtıları ormanın
Dost Delisi
Kötülüğün ötesinde bekleyen
Defne
zeytin
portakal ağacıyım
Bekçi
Ayılardan kurtardığımız yaban balı
Alacakaranlıkta
korkunun nöbetini tutan
Bekçiye şölen oldu
Kurtuluş Öncüleri İçin
Yan yana iki çocuk görsem
İşte Atatürk diyorum
Özgürlüğün toprağı uyanıyor
İçin için seviniyorum.
Hakkında
Mehmet KIYAT ile ilgili henüz açıklama girilmemiş.