Mehmet Kuloğlu

Bu bir taciz suçlamasıdır ! Güneş penceremden içeri izinsiz ve izahsız girmiştir. Yok , diyelim ki sabah Yok , diyelim ki tekrar

Enkazlarımı gül bahçelerine çevireceğim, ruhumu yeniden dirilteceğim, kendimi toparlayacağım diye söz verdiğim seni, bugün ağrılı bir şiir ile anımsıyorum. Bu uğultulu sessizliğe bürünmüş karanlık sokağımın, parke taşlarını eziyorum öfkemden. Öfkem, benim! Ey doğunun en doğusundan gönül köprüleri kurduğum, son günlerimin incisi.

İnsan, acı ve ağrıları sebebiyle çaresiz kaldığı noktada, yaşam artık yalnızca bir zorunluluk haline gelir. Kendi için atacak adıma takati kalmadığında insan, ölüme yalın ayak koşacak gücü bulurmuş, bunu en çok yalnız kaldığında hisseder. Yalnızlık bu dünyanın yaşanılabilir en büyük acısıdır. Kalabalık bir ahmaklık, onlarca insan ve telefon rehberinde yüzlerce tanıdık olduğu halde , iyi değilim diyeceği bir insan bulamamak kadar korkunç ne olabilir?

Ölümün eşsiz güzelliği yalnız geri de kalanların iç acıları ve pozitif hatıralarına bağlıdır. Bazı insanlar sonsuz bir yaşam sürdürebilir anlayacağınız, işte bu kahramanlıktır. Bazen bir pelerin, bazen bir çekiç, bazen ise bir örümcek ağı ve sıklıkla iyilik. Temel anlamda kahraman olarak adlandırdığımız karakterlerin ortak değeri şüphesiz toplumcu refah ve mutlak güzellikte hoşgörü ve saygı barındırır.

Tam göğsünüzün ortasında bir yeriniz acıyacak... Evinizin sizi içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksiniz. Sokağa fırlayacaksınız... Sokaklar da dar gelecek.

Ruhum ruhunuzla dans edebilir mi ? Ayağınıza basma ihtimalim yüksek kadın Siz benimle şarkıların ritmi ile sevişebilir misiniz ? Ben size bir şişe şarap ısmarlayıp bir hikaye patlatsam