MUSTAFA BOZOĞLU
Şiirleri (33)
Ölüm
Bitecek bir gün herşey ,
Onca yaşanmışlağa inat.
Geriye kalan tek bir şey;
ölümdür.
Meçhul Hayatımın Gerçeği
Olmasada bulurum bir yolunu.
Hayatın sonu mu?
Belki bugün
Belki yarın...
Mezarlık
Makam , mevki yok artık.
Zengin , fakir hepsi bir.
Patronu bir ,
İşçisi bir.
Kadınım
Güneşten sıcak ,
Su'dan berrak ...
Utanır görse yüzünü
eğer toprak .
KARANLIK
Yıkıldı hane ,bahçeler viran ...hep karanlık
Anne var ,baba yok gören göz karanlık
Beşik var bebek yok kalpler karanlık
Sorsan hep toktur ,bir deri kemik
Koca Yürekli Çocuklar
Büyük hayalleri vardı çocukların.
Büyük adam olup ,
saraylarda yaşatacaktı
Annelerini , babalarını ...
Korkma
Sen korkarsan
Ölüm peydah olur
Mertlik elden gider
Cesaret kaybolur.
Kör Gönül
Gönlün körse,
Gözün kör değil ya.
Aşk bu;
Ne beklemeye gelir,
İstanbul Sokaklarında
Sensiz olmuyor be gülüm.
Hüsranım,
Geçmiyor vakitlerim.
Karanlık bitmek bilmiyor.
İnsan Nerde , Hangi İnsan , Vicdan Ne !?
Gözlerinin ışıltısı göz kapaklarını
Zorda olsa aralıyordu gencin.
Kalabalık yok sayıyor
Anıtlaşmış yerde yatan bedenini.
İkimiz
Sevmeleri bana bırakın.
Para, mal , mülk ...
Sizin olsun .
Sevmekten yorulursam
HIRSIZ
Öz gülüşlerimiz
Çalındı bizim.
Sahte sevinçlere,
Ve üvey gülümsemelere
Hakkında
Kahramanmaraşta(şairler ve şiirler diyarı) dünyaya geldi. 2007 yılında Kahramanmaraş (Kara lise )lisesinden mezun oldu.2008 yılında Çanakkkale 18 mart Üniversitesi Arkeoloji bölümünde başladığı üniversite öğrenimini yarıda bıraktı.2010 yılında başladığı Anadolu üniversitesi Kamu yönetimi bölümünden 2014 yılında mezun oldu .Amatör bir ruh ile şiirlerini yazmaya devam ediyor.