Necla MARAŞLI

İki sen iki ben, Yeşil çuha kare bir masada boy ölçüşelim Soyunalım sandalyelerin omuzlarına Tedirgin elbiselerimizi.

Hani bilir misiniz, görünmez olmak, yok olmak, tüm varlığını tüm varlıklardan çekmek ister bazen insan. Kim bilir, belki yaşadıklarındaki acının sesini karşı dağa duyuramamaktan yorgun düşünce; saklanmakla, yitip gitmekle ses çıkarabileceğini sanmanın işkencesini aslında kendisine yaşattığı anlar vardır bazen insanın. Ne acı, çığlıklarının garipliğini fark ettiğinde onu susturmuştur. İşte öyle bir andı. Sesime ağlıyordum. Acınıyordum. Yükümü yüklenmiş bir dağ yoluna çıkmıştım, zirveden kendimi bırakacaktım ufuklarıma, umudum sonsuzdu. Ayaklarım hedefe yaklaşanın o kulak ardı edilen acısıyla sızlarken 'O' nu gördüm. Adam. Gözlerinden kan akıyordu. Zirveden bana akan ışık, geldi onun kirpiklerinde durdu. Durdum. Öylece ona baktım, sadece kirpiklerini gördüm, üzerinde benim ışığım olan kirpiklerini, ve gözleri kanıyordu. Hiç konuşmadı, konuşmadık. Önünde bir çocuk cesedi vardı, çocuğa bakamadım, gözlerim adamın gözlerinde kalakaldım.

O upuzun boyuyla salınan kavak Nasıl durur ayakta dik ve mağrur olarak! Nasıl kurumaz dalları, yemyeşil yaprakları Güç almasa güneşten, kök salmasa toprakta.

Dağlar şahidim olsun sende erimek istedi Doruklarımda ayaz kesen her zerrem. Dudaklarında ad, İçinde can olmak istedim can.

Şimdi hangi kolların yalnızlığındasın bensiz? Ağladığında gözyaşlarını öpen var mı? Üşüdüğünde ısındığın tenden bir liman, Her sevgi bendeki kadar mı?

Hiç görmedin ki beni Hiç sevmedin ki beni Hiç yaşamadın ki beni Nereden bileceksin seni

Gözlerimde aşkın bandajı, Tutup ellerimden, Savurdun mahşerin ortasına. Kör iklimlerin yaşandığı

Sen dağların ardındayken Puslu ve siyah olmak Acıttı göz pınarlarımı, İçime aktı,

Papatya falına bakacak zamanlar geçti, Yağmur yağınca toprak kokmuyor. Artık tükendim ben, gençliğim gitti, Elim tutulunca kalbim durmuyor.

Buz gibi bir ekranda sıcak bir merhabaydın sen. En gerçekten daha gerçektin. Rotasını, klavyeye dokunan parmaklarımızın çizdiği yolculukta ayni durakta karşılaştık biz. Sıcacık bir merhabaydın sen buz bir ekranda. Yalnızdık, yolu yok yalnızdık. Bir şekilde yalnız. Gerçek yasam içindeki

Boynumda tütün esen nefesin ürperiyor. Mevsimin sert soğuğunda karışıyor Saç tellerime sarılan sıcaklığı avuçlarının. Yokluk esiyor.

Nasıl yaşarım ben sensiz nasıl Kollarımda tutarken titreyen seni Dudaklarımda gözlerinin tuzuyla Sen gitmedin ben öldüm asıl