Ömercan Çeçen

Şems gündüzün ışığını saçar, Kamer gecenin sessizliğinde parlar. Şems cesur ve parlak bir kahraman, Kamer ise gizemli ve derin bir mistik.

Cahil, karanlıkta kaybolmuş bir gemi, Bilgisizlik sularında sürüklenen sefiri. Bilgi kıyılarına ulaşmamış ruhu, Yıldızlar arasında kaybolmuş bir yıldız gibi.

Karanlık düşlerin çaresiz sokaklarında, Vesvese gezinir, yüreğimde iz bırakarak. Korku ve şüpheyle sarar her yanımı, Gölgelerin arasında kaybolurum adeta.

Gökyüzünde yıldızlar dökülürken, Topraklarımızda hüzün örülürken, İşgalci yüreklerimizi sarmışken, Yakarışlar yükselir semaya.

"Sen bilir misin, sen anlar mısın? Sadece merak ettim, neden bunu yaptın? Kötü biri misin? Sordum, sadece sakin ol.

Yollara düşüyorum, ardımda hüzün bırakarak, Gelirken sevinçle karşılandım, şimdi ise gözyaşları dökülüyor. Üzülmeyin diyorum sessizce, Çünkü ruhum ölümsüz.

"Düşmanın gülüşü, karanlık bir gecenin en soğuk rüzgarı gibidir; duyulur, hissedilir, ama içindeki derin dondurucu soğukluğu anlamak için içine bakmak gerekir." Dudaklarından dökülen kelimeler, zehirli oklar gibidir, Kalbinin derinliklerine saplanır, acı bir iz bırakır. Gökyüzünden düşen yıldırımlar gibi sarsar seni,

Bir sabah güneş doğdu, Hayatımın sahnesi aydınlandı. Gökyüzünde umut bulutları, Kalbimde sevgi dolu anılar.

"Suya bakıyorum, insana benziyor. Suyun tatlısı var, acısı var. Suyun renkli olanı var, şeffaf olanı var. Suyun sıcak olanı var, soğuk olanı var.

Gözlerindeki gökyüzüne hapsoldum, Adını bilmiyorum, ama kalbim seninle çarpıyor, Kim olduğunu bilmiyorum, ama yanında olmak istiyorum

Gecenin perdesi inerken, Yıldızlar gizlice konuşur, Gözlerim yollarda kaybolurken, Gizemli bir ses fısıldar bana.

Çölde serap gibi parlayan bir umut, Gönül çölünde fırtına gibi esen bir azim. Umutsuzluk kapıyı çalsa da, Senin içindeki direnç, rüzgar gibi savrulanı yerine getirir.