Sabri Esat SİYAVUŞGİL

Bir yaz günü odamda kaparken bavulumu Çekecek koltuğumun parmakları kolumu Her zamanki sesiyle bana "Otur" diyecek Bütün kış geceleri duyduğum laflarıyla

Evler, bir nara benzer, Nar tanesi, sofalar, Akşam, yol gibi gezer; Sükûn, su gibi odalar.

Sesin dudaklarımda fağfur bir Japon tası Uzun saçların, bir yaz yağmurunun teması Ellerin, semaverden akan çay kadar ılık... Sesim odaya giren bir serçe kadar ürkek.

Böyle yalçın dağlarda sessiz dolaşanlar kim Köyler, ufka dizilen tozlanmış birer resim Yollar, köyleri saran eskimiş çerçeveler... Sesler çıkmadan söner paslı çıngıraklarda