Seyfi ALTINDİŞ
Şiirleri (37)
Deliyim
Tamam diyorum,
Deliyim ben de.
Hem de zır deli,
Senden daha deli...
Demlendi Ömür
Kimler geçti sokaklarımdan,
Kimler dokundu mevsimlerime,
Kuşlar, uçup gittiler gökyüzümden,
Cam kenarına koyduğum
Candan Öte
Kanatlı doru bir kısrak doğurdu güneş,
Tek boynuzlu bir tay vardı peşinde
Geceyi kıskandıran rengiyle
Bir de Zümrüd-ü Anka...
Yarım
Bir asude bahar ülkesiydi zaman
Yarım kaldı sevdalar
Elimden gelse
Dakikaların ismini değiştirir de
Sır
Dipsiz bir uykudaydı
Kırk bohçaya sarılı.
Benimle benim aramdaydı sadece
Kör kuyuda saklıydı.
İnsanlık Öldü
Ve balık küstü denize,
Deniz ayrıldı karadan
Ölümü bırakıp kıyıya.
Hayat güneşe teslim,
Nerdesin
Yanımdan her geçişinde
Toprağım azalıyor ey zaman
Beni bana bırakma ne olur.
Yağmura hasret dağlara nispet,
Hüzün Tadında
Şiirin en saf haliydi gözleri,
Ruhu, anadan üryan
Öylece bana bakıyordu ışıl ışıl.
Katıksız, her şeyden uzak
Sonsuz Olayım
Birdenbire yok olayım ben,
Hiç yaşamamış gibi.
Kimse bilmesin yaşadığımı,
Öldüğümü kimse duymasın.
Geveze Aklım
Yelkenim rüzgar yüklü, çapam denizde.
İçimde kırlangıç sürüsü...
Dilim lal, aklım geveze.
Ne çok şey var beynimi kemiren.
Buraya Kadarmış
Evim yandı,
Can evim!
Aşksız ömür,
Çorak toprak, kuru kalabalık,
Hislerim
Bir kuytuda saklı bahçe
Bazen kuru, bazen yeşil.
Bir damlacık minik serçe,
Mahzun, narin ve kırılgan.
Hakkında
Seyfi ALTINDİŞ ile ilgili henüz açıklama girilmemiş.