Seyfi KARACA

Aksilik terslik zorluk darlik derken Bedeni yipranmis ruhu yorulmus ömrü ezilmis ladeslere tutusup Senliktir sölendir amma velakin topragindan dalindan Bucugu gecer ceyrege kalir son bes on dakkasi hesabina ömrü vadeler

Kirazlikti dün Yarinki ayaz buza poyrazkiran beyazin Bakiyorsun dallar ihlamur esiyor baglar inip cikan deli devran Postaci…

Ferahlik serinlik rahatlik hosluk dinginlik Ne varsa elbiseler altindan siyrilip Öpüsmelere soyunarak sinirsiz mühletsiz kuralsiz kaidesiz ne varsa Kontrolden dizginden cikmis

Yikik yerlere aklini serer pususunu kurar gibi Insan acizligini yoklugunu caresizligini firsat bilenlerin Aksami bildikleri gibi uyusturup Geceyi egirip dogurup bildikleri gibi,

Hayir.. Muska yazmiyorum avanak avlamaya ne hin ne cin Mükemmel bina ve insan yapmiyorum kusursuz hatasiz Olsun diye

Kendi agirligindan hafif seyler sirtlayip yüklenmeliydi Cünkü tasidigi kainattan cok daha agirdir zehirle zemberek arasi dünya zaman Hele de ihtiyar oldukca dil söylemez kilit dönmez ugramaz Bedene yük sayilinca can

Napolide yagmur Saat trene onbes kalasinin Soguk ve islak ara bosluklarina dünyanin bütün kacak yolculari gibiydi Romadan gelenler ve romaya dogru

Bunca bölünmüslük icinde Sevilip oksanmaya deger yerlerindir Soyundukca sütbeyazligina bürünen tenin, ucari ruhun Saliver kendini bana, diger seyler bizden gayriya haric ucurum