Tahsin SARAÇ
Şiirleri (8)
Otuzüç Menekşe
Bir morlukta alabora oldu gök
Tan söktü
Güneş dik doruklara konan bir öpücüktü.
Yürüyordu
Karşıyaka'nın Üç Gülü
Asılmış bir al umuttan
Karagücün korku dalında
Şu can topraktaki üç fidan ölü.
Ve artık ölmezliğin son boyutundan
İçerden Işıyabilmek
Senin gözlerin mavi
Nerden ve ne sürem baksan
Yıkanır göğün çividi.
Bir filinta genç asılmış gibi acılı bir gece
Dudakların, Gül Şenliği
Bir bahar kaçkını yeşil
Tomurcuklar seni bende.
Sarı sıcak güneşler ışır
Aykırı güzel o dişlerinde.
Boğuntu
Bıkmaz mı
Dağlar oturmaktan, sular akmaktan
Ve güneş her gün doğrulup aynı yöne
Doğudan doğup batıdan batmaktan?
Bir Ölümsüz Yalnızlığa Şimdi Otağ Kurduğumuz
Islanır bir orman yağmurunda şimdi uzak
O bir suskun mavide ışıyan ilk sevimiz.
Kalacak tüm karanlığıma karşın belki tek
Yalnız seni uyuduğum şu ılık gece.
Ben Ozanım
Yıkık tapınaklara döner kimi kez içim
Eski, sağır bir sızıyla balkıyan, inceden;
Işıdı mı ala bir tan
Ben ozanım
Ana Öğüdü
Çiçekleri ezme yavrum
Çiçekler bir yüreğe benzer
Çiçek ezen, insan ezer.
Sakın sen kuş vurma yavrum
Hakkında
Tahsin SARAÇ ile ilgili henüz açıklama girilmemiş.