Adına Yaşamak Dediğim

Ey gri puslu gökyüzü Sevdam büyüyor seninle Adına yaşamak dediğim Bir şey tıkanıyor boğazıma. Artık bir bıçağı Bileklerimde bileyebilirim Bağrımı açabilirim dünyaya. Alanlarda kaynayan Binlerce insan ve ben Senin yanında Ey gri puslu gökyüzü Anlatabiliriz Bir kaynak kadar Masmavi yüzlü çocuklara Hiç görmediğimiz mutluluğu. Bunun için büyüyor yumruklarımız Yüreklerimiz büyüyor Hiç yolu yok Sevdalıyım galiba. Terliyorum heyecandan Dünyaya bakınca. Ellerim her yere Makineli bir tüfek gibi uzanıyor. Korkuyorum gene de Koparmaya bir çiçeği Sevmeyeee bir kadını Bitiririm diye tüm sevgilerini Yeryüzünün. Ey gri puslu gökyüzü Ellerimi uzatıyorum sana Damarlarımdaki kan Hayınlığın, namussuzluğun Üzerine sıçrıyor. Yüreğimde sevda ve inanç Yanımda gri puslu gökyüzü Nasıl ölürüm Bir kanaviçe gibi İşlensem de kurşunlarla. Dedemden yadigar kalmış Ölürken nara atmak bana, Palasını Mücevher oymacısı gibi kullanan Dedemden Bir dağ gibi durmak yeryüzünde. Sevda ve inanç Bir kal'a gibi durmalıdır Yeryüzünde. Ve mutluluk Bir mühür gibi basılmalıdır Hayınlığın, namussuzluğun üzerine. Bu şiir de Böylece okunmalıdır. Özkan MERT (Kuracağız Her Şeyi Yeniden, 1969)