Adını Öykü Koydum

o’na Adını bilmiyorum Neyi sevip neyi sevmediğini de Usundan ve içinden neler geçirdiğini de Bu kadar çok bilinmeyen içinde Bildiğim tek birşey var o da seni sevdiğim adın ne olursa olsun usundan ve içinden neler geçirirsen geçir Adını bile bilmiyorum ama bir adın olmalı seni herkesin çağırdığından farklı olmalı Usumda seni imgelerle anlatmaktansa Düşündüm sana Öykü demeye karar verdim senin adın bundan sonra Öykü olsun bundan sonra sen güzel olan ne varsa onun öyküsü ol Birgün gerçek adını öğrenirsem Seni yine Öykü diye çağırmama izin verirsin değil mi birgün biryerlerde senin ya da benim ya da bir başkasının öyküsünü yaşarken tanışırız olur olur dünya hali belli mi olur ben o zaman kırk yıllık dostmuşuz gibi sana öykü diye sesleneceğim şaşırmayasın diye şimdiden anımsatıyorum anlaştık Neyin öyküsü ol Senin kadar güzel bir günde parkta oynayan güzel çocukların gelecek güzel yarınlarının öyküsü ol Omuz omuza verip tüm engelleri aşarak sevgiye ulaşılacağına inananların öyküsü ol Neyin öyküsü ol Bizim sevgimizin öyküsü ol yetmez mi Benim usumda sen ulaşamamanın değil ulaşma isteminin öyküsüsün ayrılığın değil bir arada olmanın Peki biz neden ulaşamıyoruz birbirimize neden ayrıyız o zaman bir yerlerde bir sorun var ama... Ümit Oktay YILMAZ Ankara, 1 Ekim 1995