Anne Güneş değil Mutluluk Bu batan bu akşam

Anne Güneş değil Mutluluk Bu batan bu akşam Annemin mezarındayım ve vakit akşamdı Güneş değil mutluluk batan şimdi Bu mezara gömülü sevinçlerim Bu mezara gömülü gülen yüzüm... Güneş ateşini döktü sulara Sularda gözlerim yandı Sivri kalemden dökülen harfler gibi Tarlalardan dönen çiftciler Ağıllara dönen koyunlar Bir ateş cümleye ateşten nokta gibi bu akşam ezan sesi... Ve dedim Bu gün bayram uzat elini öpeyim anne Öldüğün günden beri Neşeye sevince kırgınım anne Anne nerede yüzün Bayramlarda bile hüzün Öldün mutluluğum öldü Güneş değil mutluluk bu batan Ve işte Ne kadar sevinç varsa bir bir infaz ettim... Hamdi Oruç