Annemi Seviyorum

ANNEMİ SEVİYORUM Anam köylü kadını, hem ne köylü kadını Sönmeyen ocağını, annemi seviyorum En derinden hisseder analığın tadını Şefkatli kucağını, annemi seviyorum Gece gündüz dememiş, bir nice emek vermiş Ciğerpârelerini sarmış, kol kanat germiş Ninnilerle büyütmüş, şefkat gülleri dermiş Beşik salıncağını, annemi seviyorum Başörtüsü yemyeşil, andırır ağaçları Tâ boyunca upuzun, kıskandırır taçları Nâmahrem ne görmemiş, örgü örgü saçları İffetin sancağını, annemi seviyorum Yalınayak gezer evimizin bahçesinde Cennet, ayağının nasır tutmuş ökçesinde Yuvamızın kalbi, onun gönül serçesinde Kalbimin sıcağını, annemi seviyorum Kolay değil geleni gideni buyur etmek Ocakta yemek pişirmek, fırında da ekmek Hem çocuk besleyip hem kıra tarlaya gitmek Sanmam bıkacağını, annemi seviyorum Seccâdesi masmâvi semâlarda süzülür Ayağımıza bir diken de batsa üzülür O ılık nazarıyla kör düğümler çözülür Candan ılıcağını, annemi seviyorum Hakkını aslâ ödeyemeyiz annemizin Üzülmesine râzı gelmez bir tânemizin O mübârek kokusuyla dolmuş hânemizin Her köşe bucağını, annemi seviyorum Allah lûtfetsin ona sonsuz huzur saâdet Katından bahşeylesin rahmet, mağfiret, nîmet Mübârek Habîbi’nin komşuluğuyla cennet Şefkatli kucağını, annemi seviyorum