Aşkın Dumanı
AŞKIN DUMANI
Gönül bahçesine düştü bir ateş,
Yakar kavurur da sönmek bilmez hiç.
Ruha her nefeste oldu bir eş,
Derdi kederiyle dinmek bilmez hiç.
Savrulur havada süzülür durur,
Gönül kalesine vurulur durur.
Bazen sakinleşir durulur durur,
Yine de yerinde sönmek bilmez hiç.
Gözümden yaş gelir duman tüterken,
Gündüz hayalimde gece biterken.
Vuslatın yoluna erken giderken,
Hasretin rüzgarı dinmek bilmez hiç.
Mecnun’u çöllere düşüren buydu,
Kerem’in bağrını pişiren oydu.
Ferhat’a dağları aşıran huydu,
Bu kutlu yolculuk sönmek bilmez hiç.
Görmezden gelirsen artar efkarın,
Bugüne sığmaz ki koca bir yarın.
Erirse dağlarda beyazca karın,
Gönüldeki duman dinmek bilmez hiç.
Dili lal eyleyen dilsiz bir sızı,
Gökyüzünde parlar sevda yıldızı.
Sarsa da her yanı kışın ayazı,
İçteki bu yangın sönmek bilmez hiç.
Ne tahtta gözü var ne de bir tacda,
Arayan bulurmuş onu hep hacda.
Asılı kalsa da gönül bir ağaçta,
Çekilen bu çile dinmek bilmez hiç.
Aşkın dumanıdır göğe yükselen,
Varlık deryasından yokluktur. gelen.
Bir garip kuluyum kıymeti bilen,
Bu kor yüreğimde sönmek bilmez hiç.
Yazan Şair:Zihni DERİN
11.01.20256 Ankara.