Ay Küsmüş Yıldızlara

Ay küsmüş yıldızlara.... Diye başladı kadın yazmaya Aşkı ona ay parçam derdi öyle severdi Aşkı yoktu gitmişti terk etmişti Büyük aşktı onların ki çok sevmişlerdi Ömürlük mutlu olmaktı dilekleri Mutlu da oldular Hatta mutluluktan uçtular İnsan uçar mıydı hiç mutluluktan? Demek ki uçardı kanatlanırdı aşktan Kadın küstü her kese her şeye Hayata hatta kendine bile Ay küstü yıldızlara Kalbi kanadığı için Yaşamak ney diki onun için Ağlıyordu geceleri Sarıldı kederini anlattı Pamuk yüzlü yastıklarına Kadın güzel konuşurdu Hep naif ve hoş du Bülbülüm derdi aşkı Artık bülbülde susmuştu Uzaklara gitmişti aşkı Mesafeler engel miydi aşka Mümkün müydü hemen unutmak Ve yeniden başlamak Dermanı yoktu Kırıldı kolu kanadı Öylece yerinde çakılı kaldı Bekliyordu beklemek sancılıydı Aşkının geri dönmesini bekliyordu Sevseydi geri dönerdi dedi Dönmedi demek ki sevmemişti Zaman her şeyin ilacıydı hani? Zaman da geçti kadın anladı Onun ilacı yazmaktı ve kadın yazdı.... Ay küsmüş yıldızlara parlamıyor o günden beri Gece çöktü üzerime yaşıyorum ben mahşeri Yastıkların dili olsa da anlatsalar sana tüm gerçeği Geceleri nasılda ıslanırdı pamuk yüzleri Bülbül gibi dilim olsa da söyleyemem sevdiğimi Uzağımda olsan bile yaşıyorum maziyi Kırıldı kolum kanadım ben seni hiç unutmadım Bu günlerde geri dönmezsen Ne sen varsın ne de ben varım Şiirleri sevdiren kadın