Babamın Köyü Ve Kalbim

Babamın köyüne benziyor kalbim Birgün döneceğim diyor terkedenler... Hiç susmadı içimde Sevdalı çobanın kavalı,, Annesini kaybetmiş kuzuların Hüzünü var kalbimde..... Babamın köyüne benziyor kalbim Tıpkı köyümüz gibi Ağırdır dertli kalbimin yükü,,, Zor geldi taşımak birçok kimseye..... Eski zamanlarda kalmış kalbim Eski adamlar gibi hala Sevgi, saygı edep peşinde..... Kalbim, sofradaki utangaç mahçup çocuk Doymadan kalktım mutluluk sofrasından.. Babamın köyüne benziyor kalbim Saf hormonsuz duygularım... Bu kirlenmiş şehire, Benzememek içindir bütün korkularım... Hücre hapsine atılmış mahkumuyum Şehrin dört yanında yükselen duvarların Ardından ben ağlarım Ardından toprak kokmayan yağmurların... Babamın köyüne benziyor kalbim Ne kadar çiçek açsa da gören yok Açıp açıp soluyor yalnızlıktan Sadece, yolunu kaybeden uğruyor bana Yolunu bulan zaten çekip gitti... Babamın köyüne benziyor kalbim Kalbime gömülür gurbette ölen........ Şehirdeki kurtlar, çakallar parçalar Zor bir araya getirdiğim mutluluk sürümü .. Burada bir kalp var uzakta Kimse sormasa da, kimse bilmese de O kırık kalp benim kalbimdir.... Babamın köyüne benziyor kalbim Çok sevilen ama boş bırakılan. Dönülmeyen ama türküler yakılan ..... Annemin gelin geldiği o köye Annemin ölüm haberi ulaşır Ulaşır kalbime hergün yeniden... Şiir: HALİS ÜNLÜ'ye aittir ✍️