Ben Yine Sus...pus...

Hafif hafif...Tane tane kar yağarken Şubat soğuğunda; Onun yolunu gözlüyorum. Onun sokağında, O'nu bekliyorum. Köhne sokak lambalarının ışığında Zemheri ayazında, yolunu gözlüyorum, Belki beni affeder diye. Elimdeki beyaz orkideler Soğuktan çoktan donmaya başladı bile. Varsın donsun!...Benim aşkım var! Ben aşığım!...Aşkım içimi ısıtır! Diye diye, kendi kendimi avutuyorum. Kar ve ayaz şiddetlendi. Soğuktan ellerimi hissetmiyorum artık. Dakikalar durdu duracak... Yelkovan, akrepe sesleniyor; Gelen giden var mı! diye. Yok...yok...Gelen de yok giden de.... Tam gidiyordum ki... Bir ayak sesi geldi.... Oh be! .Nihayet!.Geldi! dedim. Kendi kendime.... Ona sevdiğimi haykırabilirim! artık. Ona; Gitme! Beni terketme! diyebilirim. Derken...Diyeceğimi beklerken... . Yanımdan....Yüzüme bile bakmadan.. Beni hiç umursamadan Çekti ve gitti... Ah! Ahhh! Yüreğime yine söz geçiremedim.. Gelmedi. Sevdiğim yine gelmedi... Gelmedi. Sevdiceğim yine gelmedi... Ben yine yalnız...Yine biçareyim... Ben yine sus pus....Yine avareyim... 06 Şubat Pazar... Sarıoğlan... Muş...