Bir Duvar Bir Hüzün Bir Köpük

Ölüler şiir yazamaz derdim kendime Hayattasın, yaşıyorsun sen! Bak, sarmış dört yanımızı Yeni bir çekirdek filizlenmiş toprakta İsyanla çıkarmış topraktan yeşil başını Dalgalar puslu havaya karşı, şahane! Havada zerre zerre çiğdem Denizim hafif mayhoş çiğ kokusu... Hiç deniz görmedim ben. Çizebilirim resmini bilmediğim şeylerin Ben kafamda arşın arşın cenneti düşleyebilirim Kör cehennem alevlerini görene değin Güzel şeyleri göreceğime dair umudum nerede? Bir günahkar gibi işgal edilmiş cesedim- ruh kayıtsızlığına verilmiş 2 kuruşa Sanırdım ki baksan hepsini göreceksin Bilmezdim ölmüşsün de gömüleceksin. Bekleyiş nedir ki? Umuttur bekleyiş! Öyleyse bu ümitsizlik neden? Kalk ve diril haydi! Bir nefes al, bir bağır Ey İsrafil gel sûrunu tez üfür! Geride pişmanlıkların fersah fersah kalacak. Susuz gözyaşlarının içinde yangın... Her saniye bir çekişme, bir mücadele kendimle: Yaşıyorsun, ölüler hiç şiir yazar mı? Üzülme. Saadet Koldaş