Bu Kumaş Bizim Değil

Bu kıyılar, bu sular Bu güneş, bu bahar, Bu can biten topraklar bir uçtan bir uca Bizim işte! Bu binalar, bu arabalar,bu yollar, Bu fabrikalar, bu köprüler, kanallar, Bu uzayan kollar Bizim işte! Yetmiyorsa yetecek bir gün, Her şey istediğimiz gibi olacak, Bütün yüzler gülecek, Gülecek fakat yine de Bir kumaş dokunuyor zamanın iğlerinde İçten içe, İlmikleri tersine... Kimler dokuyor bu kumaşı, Kimler taşıyor pazar pazar, Kimler satıyor çarşı çarşı?... İnancımız, sevgimiz, Bize özgü hâlimiz yok içinde... Bu çirkin, bu kaba, bu ısırgan otları gibi Canımızı dalayan kumaşı Dokuyamaz ki çocuklarımız kendi elleriyle... Bu kumaş bizim değil, Bizim değil işte! Coşkun ERTEPINAR