Çocuklar

I Ağacım senin kaderin Bütün çocukların kaderi. Neler etmedi yirminci yüzyıl Sabi sübyan demedi. Bir nazlı kuşa benzer Çocuk dediğin. Ev ister ekmek ister, Öpülmek okşanmak ister. Ağacım şu dünyanın üstünde Bir sürü şehir vardır. Taşlanmış kuşlar gibi tedirgin Dolaşan çocuklardır. Masmavi dumanlar tüter Onların gözlerinde, Kara çalılara benzeyen bacakları Toz toprak içinde. Babası öldü gitti çoğunun Ya da çarmıhlara gerer kendini, Çoğunun anası mendil bile bulamaz Saçlarıyla siler terini. Ağacım senin kaderin Bütün çocukların kaderi. Neler etmedi yirminci yüzyıl Sabi sübyan demedi. II Benim küçük eşkiyam, yavru ceylan! Bu zayıf kolların, bacakların, Gün geçtikçe büyür, kuvvetlenir, Dalları gibi ağaçların. Öyle bir fırla ki sokaklara Gölgen yetişemesin, Duvar diplerinde seril uyu Gövden güneşlensin. Dur bahçelerin önünde geceleri Çiçekleri kokla. Rüzgarı çek çiğerlerine İşlesin körük ibi. Aydınlık pencereler nasıl yanarsa Öyle ışıl ışıl yansın gözlerin, Rüzgar gibi yelken gibi ol Kenti inletsin türkülerin. Bak dünyamız da güzel ayışığı da Geceler de gündüzler de güzel, Gel hep birlikte büyüyelim Ağacım gel. Benim küçük eşkiyam, yavru ceylan! Bu zayıf kolların, bacakların, Gün geçtikçe büyür, kuvvetlenir, Dalları gibi ağaçların. Cahit KÜLEBİ