Dem'in Sessiz Kahkahaları

DEM’İN SESSİZ KAHKAHALARI Somürüldü çocukluğumuz tozbulutların gölgesinde Yıkılmış umutlara sahip çıkmamış hiç kimse Umutsuzluğa hapsolmuş ölüm kokusu içinde Derinliklerde saklanmış yaşamın düşlerinde Küçük çocukların esrarengiz çığlıkları Bir sessizliğin kokusunu kuşattı Dalgalanmış deniz de ki köpükler rüzgarı Yok etmiş kumları,kayaları,yosunları Unutmuştuk sevgiyi,aşkı,ayrılığı Unutmuştuk güneşin sıcak gülüşünü Prangalanmıştı bir çocuğun ağlayışı Ölümden başka ne gerçek vardı ki ? Bakır çaydanlık içinde sessiz kahkahalar Ölüm çukurunda var sahte gülüşler Kahkaha tufanı kopuyor gülüşlerde Gülüşlerimi kırbaçlayan hüzün vardı içimde Çiftçiler,köylüler çomlaklarla saldırır toğrağa Geldikleri yere kurşun sıkan merhamet vicdanlığa Zulümler beşiğinde kırbaçlanmış halkına Ölüm bombalarını sunar giderler kahkahalarla Kapılar kapanmıştı sessiz umutlara,hayallere Kulakların içi kan dolmuş ağlamakları ise sessizce Kaybolmuştu gölgelerini takip eden ruhlar Devrim için ölüp göçüp giden kuşlar… Yazdığımız bu şiiri korkmadan yazdık Ruhları özgürleştirip yolumuza devam ettik Eylemlerde yürüdük düşlerimizi,umutlarımızı,yitirmedik Kurşunlara göğüs gerdik sözlere,yalanlar kanmadık Boyun eğmedik baharlarda yazlarda Sevda çiceğini sulayıp yürüdük yarınlara Kuşların ötüşünü duyduk yemyeşil doğada Ceylan sesleri geliyordu ölüm dağlarında Dağlarda zafer şarkılarıyla yürüdük Özgürlük için aşk ateşi gibi yanıp tutuştuk Tüten dumanda devrim kokusunu çizdik Bu yolda ölüm vermeye devam ettik… Fırat KARADENİZ & Abdullah OKYAR