Evlat
Evlat!
Sen uçurumları,
Dik ve dar yamaçlardamı,
Olur sanıyorsun.
Ya fikirlerdeki uçurumlara,
Ne demeli.
Sen karları,
Gökten yeryüzüne düşen,
Beyaz soğuk örtümü,
Sanıyorsun.
Ya umutlara yağan karlara,
Ne demeli.
Sen çölleri,
Verimsiz kum denizimi,
Sanıyorsun.
Ya kalplerin çoraklaşmış,
Vicdanını kaybetmesine,
Ne demeli.
Sen zenginliği,
Parada,makamda,mülktemi,
Sanıyorsun.
Ya sağlığın,sıhhatin,huzurun,
Paha biçilemezliğine,
Ne demeli.
Adem ÖZEL. (Sorgunlu)