Fırat

Hayatım karardı diyen bir çocuğun dramıydı bu hayatı sorgulatan Acaba neydi bu yaşta onu hayattan soğutan Aile mi çevre mi yoksa sevgili mi diye sorarken meraktan Ben sormadan dökülüverdi soluklanmadan Sevdalanmıştı bir defa farkında olmadan Dedi: ağabey bilsem böyle olduğunu yapar mıydım? Öyle güzel bakıyordu ki dayanamadım uzattım elimi Uzatır mıydım bilsem kalbimin de o el ile gideceğini Vurulmuştu bir defa zeytin karası gözlerine İnancı olmasa feda edecekti cennet vadeden sözlerine Sanki cennetten bir çiçek kopup gelmiş değmişti yüreğine Adı Fırat’tı. Fırat gibi coşkulu Fırat kadar derindi Yaş 18 yeni terlemiş sakalları yüzünde birkaç sivilce Ama yüreği, bu yaşta düşmüştü bir ateş çemberine Kurtulmak mı? Zordu hatta imkânsızdı Velhasıl bu ateşin içinde yanacaktı. Fırat dedim. Yok, ağabey dedi Kurtul dedim? Ateşten kaçmak yakışmaz bize dedi Kanı deli akıyordu. Fırtınalar kopuyordu içinde Ah be ağabey dedi. Bir merhaba dese su serpecek bu yanan yüreğime Daha yeni reşit olmuştu Fırat Ancak görseniz sanki 70 yaşında bir bilge yapmıştı bu sevda Diyecek o ki çocuk olmadan yaşlanmıştı Fırat. Cüneyt GALİP 22.08.2020