Gülemedim

Dünya denen bu gurbette, Gülemedim, gülemedim Gülmek isterdim elbette Gülemedim, gülemedim Umutlarım talan oldu Hakikatler yalan oldu Bir verip beş alan oldu Gülemedim, gülemedim Yürüdüm taşlı yollarda Vefa görmedim kullarda Asılı kaldım dallarda Gülemedim, gülemedim Kader ördü ağlarımı Viran etti bağlarımı Kar kapattı dağlarını Gülemedim, gülemedim Dipsiz kuyulara daldım Yanlış kapıları çaldım Hep yarı yollarda kaldım Gülemedim, gülemedim Mutlu olan az kişidir Gülmek de nasip işidir Belki de hesap işidir Gülemedim, gülemedim Ne baştım ne de ayaktım Baruta kibriti çaktım Bütün gemileri yaktım Gülemedim, gülemedim Mutluluğu arar kişi O olur yegâne düşü Beceremedim bu işi Gülemedim, gülemedim İşin sonunda ölmek var Bu hakikati bilmek var Belki ötede gülmek var Gülemedim, gülemedim M. NİHAT MALKOÇ