Hasretin İçimde

Özlemişim toprağını taşını Silemedim gözlerimin yaşını Yıllar geçti unutmadım aşını Hasretin içimde, ben gidemedim Yokuşlu yolların hep uzar gider Laleler sümbüller ovanda biter Gönül çiçeklerim bağrında tüter Hasretin içimde ben gidemedim Çarçayın hep sanki cennettir bana Çocukluğum geldi geçti, boşuna Selam olsun toprağına taşına Hasretin içimde, ben gidemedim Duydum ki yıkılmış toprak evlerin Atadan dededen kalmamış yerim Bana deniz derya, susuz göllerin Hasretin içimde, ben gidemedim Saraçlar sokağı silinip gitmiş Kalan evler viraneye dönüşmüş Bahçemdeki ağaçlarımda küsmüş Hasretin içimde,ben gidemedim Sularında yıkanmış arınmışım Toprağına, özümü bırakmışım Anam babam sinesinde,yanmışım Hasretin içimde, ben gidemedim Son demimde artık uzaklardayım O bahçede adı kalmış candayım Tükenmez sevdan da inan ben varım Hasretin içimde, ben gidemedim. Erol Saraç