Hocalı Terennümleri

Tarihler 26 Şubat'ı gösterince... Sızar yüreğimize bir sızı ince ince Haydutların şiddeti canlanır gözümüzde Düne dair ne varsa alevdir özümüzde O karanlık günleri kalem bile yazamaz Körpecik kuzulara eller mezar kazamaz Şehitlerin ardından gözyaşlarımız nehir Alnındaki yazıya, bahtına ağlar şehir Kan ağlar yetimlerin, bahtı kara Hocalı!... Öyle kolay sağalmaz, eski yara Hocalı!... Serdengeçti yiğitler mübarek bir yol açtı Düşman, üzerlerine öfke zehrini saçtı Mahşerin ortasında ayak koptu, el koptu Canlar sükût eyledi, bağlamada tel koptu Ağdam'daki ateşin közü bizleri yaktı Küller güle dönüştü, sızı bizleri yaktı Bu zulüm girdabında yandı bağrımız bizim Bir karşılık bulmadı barış çağrımız bizim Kanla sulanmış toprak, değil kira Hocalı!... Uğrunda can verenler varır yâr'a Hocalı!... Ölüm yağar göklerden, aynaya hüzün çöker Derde müptelâ canlar, yüreğinden yaş döker Zamanın çarkı durur, gün uzar bin yıl olur Karanlık çöker ufka; hasret içre yol olur Paslı kılıçlar iner üstüne hayallerin Özgürlüğe darbedir niyetleri ellerin Gönderde dalgalansın yeşil, mavi, kırmızı... Bu uğurda can verir yiğit kızanı kızı Uygun adım yürürken yoktan var'a Hocalı!... İsrafil tez davranır, üfler sur'a Hocalı!... Çoluk çocuk demedi gözü dönmüş katiller Viraneye dönüştü dünkü bahtiyar iller Melekler seyre daldı yiğitlerin cengini Kırmızı karanfiller kandan aldı rengini Son nefesi verirken tebessüm eylediler Kelime-i tevhidi yürekten söylediler Nazar eyleyen gördü, canların güldüğünü Demek ki yiğitlerin böyle olur düğünü Kefen diye sarılır yiğit kar'a Hocalı!... Ateş denizlerinde el ver mâr'a Hocalı!... Dedem Korkut, Yunus'a dayanır bir ucunuz Müslüman olmak mıydı kardaş sizin suçunuz? O soylu kavgalarda vuruşarak öldünüz Şehitler bağbanında goncaydınız, güldünüz Size bir kurşun değse, biz çekeriz sızıyı Alından silmek müşkül, bu kapkara yazıyı Gökler ölüm kusarken hiç dinmedi ağrımız Hicranın aleviyle yandı kara bağrımız Özgürlüğün uğrunda düşer dar'a Hocalı!... Bu müzmin hastalığa derman ara Hocalı!... Hocalı’da kurşuna dizildi nice canlar Yarası olmayanlar, yaralıdan ne anlar Şehitlerin kanıyla sulandı karanfiller Yüreğin ahvalini söze dökemez diller Kökler yerli yerinde, fidanları biçtiler Bu yoldan dönmemeye yiğitler ant içtiler Bulutlar kefen oldu, gül yüzlü Mehmetlere Körpe fidanlarımız gark oldu rahmetlere Söndürülmez bu yangın, döner kor'a Hocalı!... Hiçbir engel tanımaz, yıkar bora Hocalı!... İmanlı bağırlara kör bıçaklar saplandı Akıtılan her damla kanımız hesaplandı Yiğitlerin kaydını defterlerden düştüler Zulmün leş kargaları üstüne üşüştüler Canlar toprağa bedel, kanla çizildi sınır Kül olmuş coğrafyada canla çizildi sınır Mevsim hazandır şimdi, kuşların göç vaktidir Taşlaşmış vicdanlardan alınmış öç vaktidir Her acı bir kıvılcım, yürek çıra Hocalı!... Elbet zalimlere de gelir sıra Hocalı!... Acıyı yudum yudum içti analarımız Dili olsa konuşsa metruk binalarımız Sinsi ve namerttirler, biliriz kalleşleri Köpekler bile yemez o kokuşmuş leşleri Batı beslemesinin hiç bitmez oyunları Kılıçları öpecek o kalın boyunları Haramzade eşkıya varsın saldırsın size İnananlar elbette çıkacak bir gün düze Ermeni'nin de yüzü döner mora Hocalı!... Hayat böyledir işte, yazı tura Hocalı!... Her kul yanında taşır bahtının karasını Vefa iyileştirir yetimin yarasını Kolay tamir edilmez kalplerdeki kırıklar Yutkunurken batıyor kekremsi hıçkırıklar Rahmet yağacak gökten, yeşerecek umutlar Güneşin menzilinden çekilecek bulutlar Gözden akan kanlı yaş, elbet bir gün dinecek Toprağından kopanlar yurtlarına dönecek Bu devran böyle gitmez, dayan zora Hocalı!... Gül bahçesine döner bir gün bura Hocalı!... M. NİHAT MALKOÇ