Hüzün ve Gece

içimize işleyen şiirler ölmez yaşar ya asırlarca o şiirlere sahip şairler ki erken ölürdü içimizden bir çok şeyi ise bizden alıp götürürdü geceler mi bizim için çok değerliydi otururduk üç beş arkadaş okurduk ölümsüz şairlerin şiirlerini.. kanamış yaraların içinden geçerdik sonra o yaralar biz olurduk ve kanardık yaşadıklarımız gelirdi aklımıza yaralardı bizi herkesin acıtan bir hikayesi vardır ya hani anlatırdık birbirimize.. gece uzundu yaşatırdı bize o hüznü infazımızı hazırlardık hayat mı uzatırdı ipi oturduğumuz sandalyeler zamanı gelince kendiliğinden çekilirdi.. sabahın beşi ölümsüz uykuya çağırırdı artık bizi sonra hatıra defterimizin son cümlesini bitiremezdik bitmezdi ki onada yaşatırdık bitmeyen kederimizi.. ölümsüz uykulardan uyanırdık ruhsuz sabahlara işgüç ve kalabalığa dalardık sonra karşılardı gece bizi tekrar tekrar kanardık sabaha kadar infazımızı hazırlardık ruhumuzu asardık bedenimiz hala yaşardı ölmek mi öyle kolay olmazdı hayatın yaşatacak daha çok acıları vardı... Ferhat Durak