İmiş

İMİŞ Kimiler can olmuş, kimiler yaban Hep ele mal olmuş var olan çaban Sinsi akıl ile gezerse çoban Kuzuyu, Çakala sağdırır imiş. Kırma hiç bir kalbi kastımdır diye. Sırtında libasın kostümdür diye. Sevme bu dünyayı dostumdur diye Aslanı kediye boğdurur imiş. İçsen de maşuktan gelen badeyi Çeksen sabır ile nazı edayı. Buldum dediğinde kara sevdayı. Gözünden yaşları yağdırır imiş. Hayatın mihengi para pul olmuş. Gönüller hüsranda akıl kul olmuş. Sormayı insanı garip hal olmuş. Dilerse karayı ağdırır imiş. Yusufoğlu artık desen nafile. Hırs ile dokunsan sazına tele. Sen nice dik tutup diretsen yine. Kırılmaz boynunu eğdirir imiş.