Kal

Gün soldu, vakit geç, gitme bırak, kal Omuzlarında şal, başında örtü, Odamda hülyâlı bir akşam üstü Gölgeler içinde renk ve dudak kal. Gidersen sana da kırılacak, kal -Gönlüm ki, böyle her gidene küstü- Ve deme 'buradan bir akşam üstü 'Giderken ardımda hıçkırarak, kal!' Madem, günlerimiz, sevgilim, kısa, Madem. dudakların yandığı lâhza İçin ruhumuzda bir özleyiş var, Kal, çizsin hülyâmız mat ufkumuza Gümüşlü sabahlar, altın akşamlar, Soluk bir gül ıtrı gibiyken bahar... Hamit Macit Selekler