Kalbim Dünyanın Ortasında Bir Menekşe

Seni öpüyorum sevgili dünyamız ışıklarla yıldızlarla dolu bir alan'da. Kalbim... Dünyanın ortasında bir menekşe. Dudaklarımda ıslak bir tango yaşam mı beni avlıyor, ben mi yaşamı portakal renkli Gökyüzünün altında. Turuncu saatlerle kuşatılmış bir İskandinav kentinin kahvehanelerinde hiçbir şeyi yönetmiyorsun. Kalbini bile. Bu kuzey kentlerinde hüzün bir likör tadında, ve ne zaman öpsem bir Fin güzelini boğazından katiyen hoyrat bir kırmızı dudaklarında. Ey sürgünler, esrik düşlerin oğulları kızları mavi akşamların mavi zencileri bu gemiler nereye götürüyor yüreklerinizi sizin? Kim kutsayacak sizi karların altında? Duman duman üstüne oturmuş ve bir güvercin yuvası olmuş kalbim. Güvercinler mi uçuruyorum? Acılar mı? Kim çarmıhta şarkı söyleyen? Ben miyim? Kucak dolusu öpücük sunuyorum sana sevgili dünyamız ılık bir şarap gibi yürürlükte bugün de yaşamımız Ve biraz Akdeniz her yağmur sonrası Stockholm. Özkan MERT (Stockholm'de Mavi Saatler, 1987)