KALE KÖYÜM

Doyduğum yer değil Doğduğum yersin Doyamadım sana Hey! Ey...Kale Köyüm.. Küçük yaşta çıktım senin koynunda Hep seni anılarda yaşarım rüyalarımda Nice Yiğit yatar senin koynunda Ey...Kale Köyüm Çiğdem açar Kar yatağı yolunda Yetişir ki Buğday, Arpa, darın da Biraz nazlı verdin, sen sen Kale Köyüm O dağların, taşın yüksek bilirim Gözümü kapatsam seni görürüm Korkarım ki Hasretinden ölürüm Bunu Böylece bil Kale Köyüm Yazı Çamı ormanı seni bana bağladı Harmanında Anam, Bacım az mı ağladı Şu Hasretlik yüreğimi Dağladı Sen Ali’ye sor sor Kale Köyüm İzim kaldı Toprağın da Külünde Anım kaldı senin her bir yerinde Dikenin Gül oldu Benim gönlüm de Sen birde gel bana sor Kale Köyüm Dağların da Kuzuların Otlardı Sularında Karpuzların çatlardı Madenin de, Dinamitler patlardı Saim Bey’e selam dur Kale Köyüm Kekik Kokan, dağların var Bağın var Nede tatlı Peynirin var yağın var El emeği, Kilimin var, halın var, Sen bir başkasın sen hey! Kale Köyüm ALİ ÇETİNKAYA ALMANYA ŞTTUTGART- 1998