Kara
toprağımda sadece hüzün yetişir
siyah papatyalar
siyah güller
ışığımız
solmuş bir güneştir
kar kaplıdır ovalarımız
soğukluğu kalbimizden gelir
ince bir uğultudur sesimiz
işitmek için
yeterince tatmalısın karanlığı
ama üzülme
alışırsın sonra
öyle bir alışırsın ki
senden olur
terkedemezsin yalnızlığını
kimse
yerini dolduramaz
görsen bile
uzaktan ışığı
gidesin gelmez