Kara Bak
KARA BAK
Zerre, zerre düşmüş mavi semadan.
Bir beyaz nur gibi örten kara bak.
“ Kûn “ emrini almış ol yüce Hak’tan.
Bir beyaz nur gibi örten kara bak.
Toz toprak büründü hepsi beyaza.
Rüzgârı, soğuğu çekti ayaza.
Onu gören döner Hakk’a niyaza.
Bir beyaz nur gibi örten kara bak.
O beyazlık düşer saça sakala.
Bizleri getirir bir tuhaf hala.
Dağ, bayır, ovaya, yaylaya yola.
Bir beyaz nur gibi örten kara bak.
O su idi yudum, yudum içilen.
Bir ırmak bir deniz aşıp geçilen,
Doğanın hüllesi Hak’tan biçilen,
Bir beyaz nur gibi örten kara bak.
Bir su iken havalanıp üzüldü
Bulut olup bir kenara büzüldü.
Emir aldı benek benek süzüldü.
Bir beyaz nur gibi örten kara bak.
Yusufoğlu; Hak nelere kadirdir.
Bu güzel gün her ömürde nadirdir.
Sonu vardır o da gider fânidir.
Bir beyaz nur gibi örten kara bak.