Kardan Adam

Eylül, ekim, kasım derken seni ne de çok özledik Gözümüz kaldı göklerde hep yollarını gözledik O kar beyaz yüreğinle barışa türküler söyle Kalmaz gönlümüzde tasa, hayat bayram olur böyle Üşümezsin bizim gibi; tipide, yağmurda, karda Kar yolları kapatınca kalmazsın biz gibi darda Çocukların sevgilisi, sensin kış ayının süsü Gelinliğin lapa lapa göklerin beyaz örtüsü Her tanesi bir parçandır ne de çok seversin karı Seni pek zayıf düşürdü düşman belledin rüzgârı Kara gözlerin kömürden, uzun burnun havuçtandır Her şeyin yerli yerinde yalnız olmayan bir candır Boynunda sımsıcak atkın, bir elinde de süpürgen Pek tombuldur beyaz tenin, boyundan büyüktür gölgen Maskotusun kış ayının kar beyaz gelinliğinle Gülümsettin yüzümüzü bizden ne dilersen dile Kış mevsimiyle birlikte katılınca aramıza Dağıttın efkârımızı, merhem oldun yaramıza Kış sonrası yaz gelse de seni nasıl unuturuz? Tatlı hatıralarınla gönlümüzü avuturuz Fitne fesat yoktur sende, için dışın bembeyazdır Tenini dipdiri tutan bizi üşüten ayazdır Kar çekilince topraktan derin uykulara daldın Kış sonu yitirdik seni, albümlerimizde kaldın Büyüdük, kocaman olduk, yıllar ne de çabuk geçti Seni hatırlatan her şey hayal dünyamızdan göçtü Ne çok isterdim yürekten bir kez daha çocuk olsam Hayatın sonbaharında kuru yaprak gibi solsam Şimdi saçlarımda aklar gönlümüze yağıyor kar Kurtar mahpus yüreğimi yetişsene gül yüzlü yâr!... M. NİHAT MALKOÇ