Kardelenim

Kardelen çiçeğini bilirmisin.. Hani kışın karın yağmasıyla kokuyu alıp toprağın bağrından çıkan Seni ilk gördüğümde hayatımın kışında çıkan kardelene benzetmiştim Hani o fedakar ve özel olan kardelen gibi görmüştüm seni. O gün güzellerin şahını gördüm demiştim Giyinmiş kuşanmış Al karelenmisti Kime bakıp gülse hayat buluyordu sanki Gülünce gözleri abı hayat gibiydi. Kanatlar sevdaya değmişti artık Ateşten kafese giren bedenim yaralıydı Hangi tabip bu yarayı sarabilirdi bilinmez Ya bu yaralarla yaşamayı öğrenecektim Ya da aklımı çıkarıp atacaktım. Karanlık yollar iyice kararmaya başlamıştı Ay bile yüzüme bakmıyor gülmüyordu sanki Dağlara mı sığınsam dedim, ama ne fayda O bile yollarını kapatmıştı sanki. Aşkın narı her yanımı sarmış nefes aldırmıyordu Belki ateşimi söndürür diye denizden medet umarım demiştim Fakat ne fayda.. O da bana dargındı sanki Galiba ben yaklaştıkça denizde çekiliyordu. Artık yol ikiye ayrılmış, ya sen gelecektin kışım bahara inkılap edecekti. Kalan ömrüm seninle gülecek baharda açan çiçekler gibi hayat bulacaktı Ya da ömür sermayem kasvetli günlere yer bırakıp kabz hali her yanımı kuşatacaktı. Kalbime nedamet tohumları ekmeye başlamıştım Onlar başak verdikçe ben yıkılıyordum Yıkıp geçiyordu bütün güzellikleri, yutuyordu sanki. Galiba kendi ellerimle kesbetmiştim bunları Belki de liyakatim yoktu sana Sen cesur olandın ben korkak Kendimi yiğit zannederdim ama korkağın ta kendisiymişim Kader kalemleri gayrete aşıktı Acaba bir adım atmayı mı bekliyordu Kalem-i Ezeli Belki de bu sıkıntılar doğacak güzel günlere gebeydi Yoksa insanı ayakta tutan bumuydu. Benim gibi kaba birini idareye etmeye çalıştın Sen kurtarmaya çalışırken ben kaybetmek için yarıştaydım Hala zerre miskal reca varsa beklerim ben Önce kaybettirip sonra bulduran Rabb imtihan mi ediyordu bilinmez.