Kendim için değil ağlamalarım...

Kendim için değil ağlamalarım... Ağaçların gönlünde yeşil güneş Büyük şehirdeyim... Ne şu gökdelenler dost bana Ne denizin maviliği... Ne büyük lokantaları güldürdü sevincimi Kendim için değil ağlamalarım... Kökleri Kur'an da olan ağacım ben... Şu ağaçların gönlünde yeşil güneş Ağaçların gönlünde hep yeşildir güneşe özlem Güle özlem..Dağa özlem bende Hiraya özlem.... Kaç kış gördüler Kaç yaz gördüler O ağaçlar O baba çınarlar O narin kavaklar Günahımın kirini gönlümden paklar O ağaçların gönlünde yeşil güneş vardı bana Ağaçların gönlünde yeşil güneş Taş koydu tekerine asrımın gönlüm Çınar asıllı benim gönlüm Kökleri beslenir sahabe çağından Bu yüzden öksüzüm bu şehirde Öksüz bir de ağaçlar bu şehirde... Musanın Turda gördüğü zeytin ağacı da İmrensin o yarin gönlüne Hiranın toprağında hep gönlümün kökleri... Öldürülen bir ben değilim ki bir de ağaçlar öksüz bu şehirde Kendim için değil ağlamalarım...