Kendimle Yaşarım

Rengarenk olan dünyanın içinde siyahım Bazen üstümdeki bu gömleksiz yakayım Toplumun istediği değil benliğimleyim Yalnızlık senfonisinde kendimle yaşarım Suskunluğum omuzlarıma çökse derim Nafile ayaklarımla bu taşıdığım bedenim Bir tarafım yerle yeksan bilirim Yalnızlık senfonisinde kendimle yaşarım Bakıp güler gezerim severken eğlenirim Sessizlik içinde sizlerin içinde beklerim Görmezden geldiğim aşktan uzağım Yalnızlık senfonisinde kendimle yaşarım Bu dünya tartısında hep ağır ben gelirim Duygularımı bir tarafa bırakıpta çıkarım Saatin yelkovanı gibi inan dönemedim Yalnızlık senfonisinde kendimle yaşarım İleri gidemeyecek kadar yorgun düşerim Tutacak bir el bile bulamazken kalkarım Hayat bir yerden devam ediyor derim Yalnızlık senfonisinde kendimle yaşarım Yazar :Emin Yiğit