Kim Bilir
Kristal bir avize zaman,
Gökkuşağının renkleri kırılıyor içinde.
Yedi iklim, dört mevsimin kuytusunda
Çınlıyor kulağımda hatıralar.
Bir çocuk sesi boğazımda düğümleniyor.
Arşa haykırasım geliyor zaman zaman.
Kimi yabancı kimi dost gözler
Bakıyor maziden.
Titretiyor kalbimi en derin yerinden.
Yalnız bırakmıyor zihnimin çığlıkları,
Elimden tutuyor sabah ve akşamları.
Suyu cılız bir şadırvan hala akıyor
Çocukluğumun bahçesinden.
Kulağım kapıdaki ayak sesinde.
Kim gelir de, bilir halimi diye?
Gözyaşımı siliyorum umarsız.
Şimdi gülüşüm coşkun, ümidim hesapsız.
Nesrin Özdemir