Konuşanlar

Sözler ayağa düşünce... Akıl susar, haz konuşur Kâmil olan dinler önce... Çok düşünür, az konuşur Kimi ketum, sır küpüdür Açılmayan bir kapıdır İnsan mevsimler gibidir Kış susunca yaz konuşur Bazen bir söz, bin mânâdır Dilin süsüdür, kınadır Hem sevgili hem anadır Güzellerde naz konuşur Dile gelir gönül yası Nağme olur sözün hası Siler yürekteki pası Mızrap değer, saz konuşur Mutluluk nedir, bilmezler Bir ömür ağlar, gülmezler Gözyaşlarını silmezler Mendil denen bez konuşur Hayır söyle, hayıra yor! Cahile söz anlatmak zor Sözü yüreğe değen kor Susmak bilmez, tez konuşur Bir doğru etmez bin yalan Eşeğe yük değil palan Aydınlatır aydın olan Hak yolunda iz konuşur Tartışılmaz sözün gücü Dışa yansır kalbin içi Yüzde yuvalanır acı Yokuşlarda diz konuşur Gizli bir el basar zile Elden çıkan gelmez ele Ömür evrilir menzile Yollar uzar, hız konuşur Dostlar dostunu bulunca, Sohbet demini alınca, Mesafeler kaybolunca... Yakın değil uz konuşur Hatiptir sözün mâhiri Her evvelin var âhiri Sükût sözün panzehiri Et kokarsa tuz konuşur Çağrıldığında gelmeyen, Yeri gelince gülmeyen, Söz kararını bilmeyen, Kabalaşır, yoz konuşur Söz, düşüncenin hasadı Her şeyin azında tadı Suçlular olunca kadı... İbrahim'ce köz konuşur Konuşurken eyle dikkat! Sözünü süslesin rikkat! Ya sus ya konuş hakikat! Kabuk değil öz konuşur Sözü büker lâf cambazı Konuşmakla geçer yazı Bilmez ne çoğu ne azı Olur olmaz söz konuşur Hele bir susmayı dene! İstirahat etsin çene! Sükûnetle başla güne! Dil susunca göz konuşur Hakikatten dem vuranlar... Yalanlara gem vuranlar... Yaralara em vuranlar... Dolandırmaz, düz konuşur Geveze söz yarıştırır Ortalığı karıştırır Hakikati buruşturur Bir dinlemez, yüz konuşur Başında çoğalır aklar Bir bir sararır yapraklar Çağırır bizi topraklar Bedeninde güz konuşur M. NİHAT MALKOÇ