Kur'an'ı Yaşadıkça

Bir insan ki; yenilmez, ne kalem, ne tüfekle; Ne saray sofraları, ne kuru bir ekmekle. Bir insan ki; dünyada, korkusuz bir yürekle, Allah’a vekîl olur, Kur'ân’ı yaşadıkça... Bir inanç ki; sarsılmaz, ne tayfun, ne tûfanla; Güçlenir sabır denen, en zorlu imtihanla. Bir inanç ki; beslenir, her nefeste îmanla, Sonsuzlara tâc olur, Kur’ân’ı yaşadıkça... Bir vicdan ki; düşmeden, nefsin tuzaklarına; Mahşer penceresinden, bakar kul haklarına... Bir vicdan ki; her çağda, zulmün uşaklarına, Adâleti haykırır, Kur’ân’ı yaşadıkça... Bir gönül ki; dost olur, ‘’aman’’ diyen düşmana; Şefkati şükran bilir, yaratılmış her cana. Bir gönül ki; paklanır, kin ve kibirden yana; ‘Yer ile yeksân’ olur, Kur’ân’ı yaşadıkça... Bir huzur ki; bozulmaz, şeytanî şüphelerle, Ne tabiî afetler, ne de başka bir şerle... Bir huzur ki; barışır, o ilâhi kaderle; Ruhlara sükûn verir, Kur’ân’ı yaşadıkça... Bir edep ki; hayânın, gölgesinde barınır, Ahlâk imbiklerinden, süzüldükçe arınır... Bir edep ki; namusu, servetten önde tanır; Âyetlerle yıkanır, Kur’ân’ı yaşadıkça... Bir hayat ki; doyumsuz, her mevsimi bir bahar; Her baharda bin meyve, her meyvede bin tad var. Bir hayat ki; ölümsüz.. Çünkü aslında mezar; Bir cennet kapısıdır, Kur’ân’ı yaşadıkça... Bir sevda ki; titretir, yürekleri derinden; Dağılır kâinata, Medine göklerinden.. Bir sevda ki; açılır, semâlar kaç yerinden, Muhammed nûru ile Kur’ân’ı yaşadıkça... Bir dünya ki; ne açlık, ne cinâyet, ne savaş, Ne kan ağlayan mazlum, ne gözlerde damla yaş. Bir dünya ki; ufuklar, ağarır yavaş yavaş; Sabahlar müjdelenir, Kur’ân’ı yaşadıkça... Cengiz Numanoğlu