MEM İLE ZİN
Zin beyaz tenli Bey’in can ciğeriydi,
Siti ise esmer tenli selvi boylu biriydi,
Cizre Beyi Mir Zeynuddin, ağabeyleriydi
Cizre Hükümdarı Mir Abdullah dedeleriydi
Tacdin, Beyin Divan Vezirinin oğluydu,
Mem, Tacdin’in manevi kardeşiydi dostuydu,
Birbirlerine sahip çıkmak boyunların borcuydu
Hayat yüzlerine gülmedi ikisine de vurdu.
Bir Nevroz bayramıydı vaktiydi sevincin,
Bayan kıyafetine büründü Mem ile Tacdin,
Aynı şekilde erkek kılığına girdi Siti ile Zin
Bundan habersizdi Cizre Beyi Mir Zeynuddin.
Şenlikte Siti Zin’i gören Mem ile Tacdin canlar,
Gözleri döner bayılır yere yuvarlanırlar,
Siti Zin parmaklarına yüzüklerini takarlar
Ayıldıklarında yüzükleri görüp şaşarlar.
Siti ile Zîn anlatırlar dadıları olan Heyzebun’a,
Dadıları hekim kılığında gider Mem’in yanına,
Yüzükleri geri verin takacaklar parmaklarına
Tacdin verir Mem yüzüğü vermez Heyzebuna.
Ekâbirler Tacdin için Siti’yi istemeye giderler,
Tacdin Siti yedi gün yedi gece düğün ederler,
Düğün olur biter Tacdin Siti gerdeğe girerler
Mem Zin kavuşmaz Tacdin Siti murada ererler.
Botanlı olmayıp İran köylerinden Merguverli,
Adı Beko görevi beyin kapıcısı acımasızın biri,
Kara çalı olur kavuşturmaz âşık Mem ile Zini
Beko zalimdir zulmü var düşünmez imanı dini.
İbrahim Akbaş
06 01 2013