Mihenk

Toprak Yürürken kalbime Ben o yanımı infak bildim Serptim rüzgarın bağrına vaktimi susmasını seçtim Hangi şehir gözlerine vurdu bilemedim Kipriklerimi Beyaza kondu saçlarım Taşan her sükutu tavladı Taş tekerleğin mihengi Yakınlara vurdu tüm sıratlar Hazırdı gökyüzü kapısını açmaya bana ve ben Yalnız elini çabuk tut İniltisini topladım yıldızlardan Hantal değildi yağmur Sadece yorulmuştu bakışlarım Hamlığa yormak,duraksamak yaķışık almazdı. Tercihlere tenezzül etmedim Sakındım Korudum Nihayet duruldum, Bahşedilen istikamete teslim ettim vaktimi Bunu kim telin ettiyse umursamadım Çünkü mahrumuydu hayatının Ve ayırt ediliyordu bilen ve bilmeyen