Nefret

Sendeki nefret boş bir asabiyet bende ki candan sevgi Yüreğimin ikizi bu nasıl aşk bir türlü anlamadım gitti Sendeki her nedense hala kara kış bende ki nisan yağmuru Aşkı yaşamadan henüz gençliğin yarısında yağamadan bitti sonu Sevgilim... Sessiz karanlığın esaretinde bütün iyi güzel duygular silindi Yüzünde masumiyetin yerine ümitsizliğin umutların acıları alınıp belerdi Bu kalbi sen sevmezsen elbet bir seven olur ama aslında değeri bilinmedi Yüreğindeki nefretin iştihamı mutluluğu uzaktan seyrettirip ayrılığı seçti Sevgilim... Sen bir adım gelmiş olsaydın şayet bana şüphesiz kalbine aşkı sevgiyle yağardım Her şeyden çok bir tek seni senden yemin ederim daha çok canı gönülden severdim Her nerede olursan ol fark etmezdi hatta seninle cehenneme bile gelirdim Kalbinin nefreti maalesef aşkımızın arasına duvar örüp artık çoktan girdi üzgünüm Sevgilim.... Ali ÇETİNKAYA