Nefs

Varlığının gâyesini hırsına kurban kılıp, Dünyâ bana râm olsun der cirmine bakmadan nefs. İskat eder hak hukuku pür hırs ile saldırıp, Menfaatin zerresini yerde bırakmadan nefs. Arz-ı endam etmez, kibrin; libâsını giyinip, Enâniyet halkasını boynuna takmadan nefs. Rahat etmez, kendisini kandırarak; muhayyel Ebedîlik kazığını dünyaya çakmadan nefs. Tatmin olmaz, hadd-i ilâhîye edip tecâvüz, Âhıretin tarlasını od ile yakmadan nefs. Şahs-ı âlîsini tenzil ile halkın içine, Girse de durmaz, mazlûmun gönlünü yıkmadan nefs. Son sözü o söyleyecek, yoksa kesmez cidâli, Giriştiği her cedelden muzaffer çıkmadan nefs. Yetmez ona birkaç süslü kelâm ile övülmek, Zikr-i dâim olmak ister, senâdan bıkmadan nefs. Nice sinsi hîlelerle kötülüğü emreder*, Allah; tutup kendisini, cahîme tıkmadan nefs. Ve lâ temşi fil ardı merahâ** emrine uyup, Tevâzu’ kıl, Rabbine dön, kendini sıkmadan nefs. Kenan Algün 30-5-2014 * Çünkü nefs, daima kötülüğü emredicidir. (Yusuf 53) ** Yeryüzünde böbürlenerek dolaşma. Çünkü sen ne yeri yarabilir ne de dağlarla ululuk yarışına girebilirsin. (İsra 37)