Şehirde Öksüzsün Ağaç

Şehirde Öksüzsün Ağaç Bu şehir yıkılsın Şehirde öksüzsün ağaç Güneşe gidiyorum... Ağaç ben gidiyorum Şehirde öksüz gönlüm Gel git bu şehirden ağaç Orman sana Nuh gemisi... Bu şehir batsın Sevmem bu şehri Bu şehir yansın Bu şehirde öksüz ağaç Öksüz kuş ve gönlüm... Ey ağaç Güçsüzü kovanı sevseydim bu şehri severdim Gönlümü de kovuyor bu şehir Bu şehir kovuyor ikimizi de… Sen apartman önünde bir ağaç Ben sokakta bir insan… Her pencereyi örten dalın kesilmiş senin Şu penceredekiler şikayet ettiler şu dalını Bu penceredekiler şikayet ettiler bu dalını Kestiler bir çok dalını Ve yola bakan dalların da kesilmiş… Ve bakışların şöyle diyor: Kim dikti bu apartmanları Ben onlardan önce buradaydım Kuşlarım uçmuşlar ormana Birkaç küçük dal Birkaç yaprak kalmışım Bir değneğe benzettiniz beni Şu yaşlı halimle nasıl giderim ormana… Şehir büyüklüğünden utan İki misafiri çok gördün kendine