Seni Kim Sevse Şair Olurdu

SENI KİM SEVSE SAIR OLUR Ben gökyüzünde parlak ulaşılmaz yildızdım Bazen tatlı bir yüzsüz Bazen tatlı arsızdım Sevdigini çok seven gönül çalan hırsızdım Oyke bir taht kurdun ki düşme sakın gönülden Gel beraber çıkalım kader denen tünelden Ömrümü süsler iken senin lale mevsimin Bu son menzili artık keşhane hevesimin Veda zamanı geldi yorgun bitkin nefesimin Usanmadan bıkmadan kaderim der çekerim Eğer soran olursa vefasız der geçerim Sanma tükendim ben , sanma yıkıldım çöktüm Senin hazan bahçene yüreğimden gül döktüm Su Zavallı gönlümde seni çokmu büyüttüm Çektiğime ya sabır yada tahammül gerek Bazen gülen gözlerde ağlar Gülümseyerek Kaybolan düşler gibi bir meçhule giderken Küllerim harlanarak muradına ererken Ecelim baş ucumda sevdamla can verirken Geceye veda etmiş sabah diye sar beni Ardın da bıraktığın Eyvah diye Sar beni Ben her şeye razıyım gelişini bir görsem Canım diye yüzümü ayaklarına sürsem Sakın buna göç deme toprak olur çürürsem Nerede olursan ol HARUN arar bulurdu Seni kim sevse inan büyük şair olurdu HARUN YILDIRIM